خاطرات قبل از یک سالگی

دخمل گل و عزیزم  . مامانی جسته و گریخته خاطراتت را برات ثبت کرده . تو سررسید توی کتاب خاطراتت و حتی توی فایلهای کامپیوتر . منتظر بودم فرصتی پیش بیاد همه را منظم و مرتب کنم و بگذارم تو وبلاگت که متاسفانه نشد . یعنی عزیز دلم وقت نکردم .قربونت برم شما که اجازه نمی دهی من برم سر کامپیوتر . مرتب غر می زنی و خودت می خواهی روشنش کنی .خاموشش کنی .با دکمه هاش بازی کنی . حالا من هم سرکار فرصت گیر اوردم همه را باهم به طور مختصر ثبت می کنم تا وبلاگت به روز شه و بتوانم هر چیزی را سر جاش برات ثبت کنم .

گلم تو گل سرسبد خانواده شدی از بس همیشه خانم و خوشکل و با نمکی . تو همان نوزادیت حرکات بامزه و شیرین انجام می دادی خیلی سرو صدا می کردی و می خواستی حرف بزنی  هرجا می رفتیم کلی همه ازت عکس و فیلم میگرفتند. خلاصه که خیلی مامانی بودی و هستی . بابایی اقاجان خاله ها عمه ها  دایی جون و تمام دوستان و فامیلها عاشقت بودند و دوستت دارند.

٢٦ اسفند ٩٠ اثاث کشی کردیم و امدیم تو محله مادرجون و اقاجون خانه اقای زهرایی همسایشون را اجاره کردیم تا نزدیک خانه اقاجون و اینها باشیم.

واکسن ٤ ماهگیت ، خدا راشکر به خیر گذشت خیلی ناارامی نکردی . یک لشکر رفته بودیم برا واکسن زدن خانمی . دخمل خوبی بودی خداییش .بمیرم امپول که تو پات رفت جیغت بالا رفت و مامانی بی طاقت کلی دلش برات رفت . قبلش استامینوفن خورده بودی و استراحت کردی . و خوابیدی .راستی واکسنت را اسفند ماه زدیم  چون عروسی دایی جون در پیش رو بود .

یکم فروردین ٩١ تولد ماهان پسر عمهات بود . بامزه بود که شما بااینکه تازه ٤ماهت تمام می شد هم نانایی می کردی و هم غریبی . خلاصه تو مهمانی عمو محمدت هم اعلام کرد که انها هم نی نی دار شدند. زنعموت خدارا شکر باردار شده بود.

دهم فروردین  عروسی دایی جون بود  . تو تالار ازادی  حکیم نظامی . خیلی خوش گذشت . پاتختی هم نداشتند. فرداش خانواده دایی حاج ابراهیم را گفته بودیم امدند . خیلی هم خوش گذشت.

تو فروردین ماه با همکارها  خانم قادری اقای اکبری اقای رحیمی اقای عباس زاده اقای پیرمرادی  باه اتفاق خانوادههاشون رفتیم  ویلای اقای رحیمی  نزدیک فریدن . خیلی دخمل گلی بودی واقعا . خوشکل مامان . ارام و بامزه وای همه همکارها و دوستان چقدر دوستت داشتند کلی هم عکس گرفتیم که انشااله  براتون می گذارم.

از چهار  ماهگی خیلی کلافه بودی برا لثه هات . می گفتند که داره لثه هاش ثبات می بنده. هرچی می رسیدی تو دهانت می کردی .هنوزم همینطوری . همه چی را می خواهی امتحان کنی . دخمل باهوشم.

خرداد٩١ با همکارها رفتیم سمیرم . خانه از طرف محل کارمون گرفتیم و رفتیم . وای عزیزو چقدر شما شب نا ارامی کردی  فقط گریه می کردی  فکر کنم قولنج کرده بودی  بابایی بغلت کرده بود و فقط راه می رفت که فایده ای هم نداشت .بنده خدا بابایی خودش هم  مریض شده بود و به هم ریخته بود . فرداش هم  همه رفتند ابشار سمیرم . ولی من و تو بابایی ماندیم  تو خانه و نرفتیم . ناهار را میهمان اقای اکبری بودیم و فردا ظهر هم  رفتیم  بیرون شهر سمیرم  زیر درخت و میهمان اقای پیر مرادی بودیم . خلاصه خیلی خوش گذشت . بابایی هم هر جا که هست کلی پز دخملش را می ده .